Breaking

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Δεν χρειάζεται να σκοτώσεις κανένα χρόνο. Αυτός σε σκοτώνει.

Κάντε Like στην σελίδα μας στο facebook.... είναι η καλύτερη ανταμοιβή!


Ο χρόνος εννοείται “η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο”. Γενικά, χρόνος χαρακτηρίζεται η ακριβής μέτρηση μιας διαδικασίας από το παρελθόν στο μέλλον. 
Ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι αρκετό για να σου αλλάξει τη ζωή. Μη αναστρέψιμα. Μια λάθος στιγμή. Είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς το μέλλον. Ίσως μπορείς όμως εν μέρει να το καθορίσεις αφού το μακροσκοπικό σύμπαν διέπεται από τον ντετερμινισμό, που η κάθε μελλοντική κατάσταση οφείλεται στην προηγούμενη. Ωστόσο, σε ένα πολυατομικό και μη μοναχικό επίπεδο, οι επιλογές που τρέχουν δεν είναι μονάχα οι δικές σου. Οι παράγοντες που καθορίζουν την χρονική εξέλιξη των πραγμάτων είναι άπειροι. Η επιλογή του καθενός, κάθε βήμα, κάθε κίνηση μπορεί να σου αναιρέσει το προγραμματισμένο σου μέλλον. Βλέπουμε έτσι πόσο χαοτικό και μη προβλέψιμο γίνεται το μετά.
Η κάθε προσπάθεια πραγματοποίησης μιας επιθυμίας ή ενός ονείρου αποσκοπεί σε μια πιο ευτυχισμένη κατάσταση. Αλλά ο στόχος της ζωής μας δεν είναι η στιγμιαία ευτυχία μα η παράταση του χρόνου ζωής μας όσο το δυνατό περισσότερο, τυλιγμένη με μια χαρούμενη πολύχρωμη κορδέλα. Η οποιαδήποτε ενέργεια μας απευθύνεται στο –μη εγγυόμενο- μετά. Αν όμως δεν υπήρχε μετά, τι θα κάναμε; Μάλλον και πάλι τα ίδια. Γιατί μετά –ούτως ή άλλως- δεν υπάρχει. Έστω κι αν αργεί ακόμα. Το τέλος είναι αναπόφευκτο. Ο κόσμος είναι αδιαπέραστος. Ανήκουμε στο χρόνο. Κι αν μας τρομάζει είναι επειδή αποδεικνύει το αποτέλεσμα που έρχεται.
«Το κάνω για να σκοτώσω λιγάκι την ώρα μου». Γιατί; Βιάζεσαι; Το μετά εγκυμονεί το τέλος. Δεν χρειάζεται να σκοτώσεις κανένα χρόνο. Αυτός σε σκοτώνει. Κάνε ό,τι σε κάνει να χαμογελάς. Δεν έχει καμία επιστροφή.
Αύριο. Μετά. Σε λίγο. Όταν μπορώ. Μια άλλη στιγμή. Όταν βρω χρόνο. Πότε; Κι αν αυτά περιγράφουν το ποτέ; Εντάξει. Ίσως και να μην έχει σημασία αν δεν έρθουν ποτέ. Αλλά αν τελικά είμαστε ευτυχιοκυνηγοί μάλλον έχουν τη μέγιστη σημασία.Δεν θα βρεις ποτέ χρόνο. Αν σε αυτούς τους χρονικούς προσδιορισμούς κρύβονται άνθρωποι και προτεραιότητες που αφορούν εσένα και την ευτυχία σου, μην τους αναβάλεις. Είμαστε εδώ για λίγο. Προσωρινά. Σε ένα παιχνίδι που το τέλος χρωματίζεται με άσπρο. Άσπρες πλάκες που διακοσμούν χιλιάδες εκτάσεις γης σε όλο τον κόσμο. Μη περιμένεις να στολίσεις και εσύ τόσο αθόρυβα και άχρωμα τον κόσμο. Ο χρόνος για τον καθένα μας τρέχει ξεχωριστά. Αλλά και μαζί. Το τέλος του άλλου δεν σηματοδοτεί και το δικό μας. Μα το τέλος το δικό μας, σηματοδοτεί και των άλλων. Για μας δεν υπάρχει τίποτα πια. Η κάθε περίσταση, η κάθε κατάσταση, η κάθε γνωριμία είναι πάντοτε στην καλύτερη της εκδοχή. Όσο άσχημη κι αν είναι. Είναι η καλύτερη δυνατή. Αν θες να είσαι κάπου, αν θες να είσαι με κάποιο, αν θες να είσαι κάποιος, μην περιμένεις.
Η έννοια του timing δεν υπάρχει. Εμείς την επινοήσαμε. Αν απομονώσουμε συγκεκριμένες συνθήκες, ίσως όντως σε κάποια άλλη στιγμή να είναι πιο ιδανικές και ευνοϊκές. Μα τότε σίγουρα, κάτι άλλο θα έχει αλλάξει. Στο σύνολο της ζωής μας οι συνθήκες δεν θα ‘ναι ποτέ πιο ιδανικές από το τότε “λάθος timing”. Λάθος timing δεν υφίσταται. Θα ήταν λάθος timing, αν ήμουν ερωτευμένη με έναν που θα γεννηθεί σε 522 χρόνια. Θα ήταν λάθος αν ήθελα να ήμουν σε ένα εξωπλανήτη 100 έτη φωτός μακριά απ τη Γη. Δεν έχουμε ακόμα αυτή την τεχνολογία. Δεν με πληγώνει αυτό. Δεν είναι λάθος timing. Λάθος είναι μάλλον η περιορισμένη μας αντίληψη και η άρνηση της πραγματικότητας. Φτάνουν οι αναβολές. Οι δείκτες στο ρολόι κάνουν αμέτρητους κύκλους. Στους πόσους σταματάει; Μην μένεις βουβός παρατηρητής ενός δείκτη που μετράει το τέλος σου.
Carpe diem!
Γράφει η Γεωργία Αλέξη