Breaking

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Δεν ήθελα να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK ➡ ΕΝΑ LIKE Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ➡

Εκείνη η ερωτική επιστολή που κάποτε τόλμησες κι έστειλες. 

Εξομολογείται η Λιάννα.

Θα ξεσπάσω εδώ αφού δεν έχω άλλη επιλογή. Έχω βαρεθεί ένα καλοκαίρι τώρα, επειδή έτυχε να βρεθούμε στην ίδια παρέα, να το παίζουμε φιλαράκια κι ότι δεν τρέχει τίποτα! Εγώ τουλάχιστον έχω κουραστεί να προσποιούμαι ότι μου έχεις τελειώσει. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είσαι πλέον τοξικός για μένα.

Ενάμισης χρόνος, λοιπόν κι ακόμα βασανίζομαι. Ενάμισης χρόνος γεμάτος καλές και κακές στιγμές μαζί σου. Ενάμισης χρόνος που χανόμουν κι έκανα υπερβάσεις για σένα. Ενάμισης χρόνος που δυστυχώς οι κακές στιγμές ήταν περισσότερες απ’ τις καλές, γι’ αυτό έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει τώρα. Αφού δεν έχω τη δύναμη να τα πω σε σένα. Και να στα πω, δεν έχει νόημα, αφού δε νιώθεις. Τι να πω, δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς στα έχω πει όλα.

Ελάχιστοι ξέρουν για σένα, αν κι όλα μαθεύονται. Λένε πως όσοι λιγότεροι ξέρουν για την ευτυχία σου τόσο περισσότερο θα κρατήσει κι όντως ίσχυε. Δεν μπορώ να καταλάβω πού έχω φταίξει, τι λάθος κάνω. Δεν έκατσες ποτέ να μου εξηγήσεις. Μου λείπεις, μου λείπεις παρά πολύ, μα δεν έχω υπάρχει άλλη επιλογή από αυτήν εδώ.

Αρκετά, όμως! Θα μάθω χωρίς εσένα. Ζούσα και πριν σε γνωρίσω κι έτσι θα ζήσω από εδώ και πέρα στο καινούργιο μου ξεκίνημα, χωρίς να επιδιώκω να σε δω. Χωρίς να ψάχνω όλα τα social media για να δω πώς περνάς. Χωρίς να θέλω να μαθαίνω νέα σου. Τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα μου όλον αυτόν τον καιρό κι ας είσαι αυτός που είσαι. Αυτές τις περίεργες ώρες είναι που θέλω να τα πω όλα, να βγάλω από μέσα μου ό,τι με πνίγει, να κλάψω, να ξεσπάσω ως τελετή λήξης όλων αυτών που νιώθω. Και μετά; Το απόλυτο μηδέν. Πάλι απ’ την αρχή.

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτό μεταξύ μας, αλλά, να ξέρεις, δεν ήθελα να τελειώσει. Όλοι με ρωτούσαν γιατί εσένα κι όχι κάποιον άλλον, μα δεν ήξερα να απαντήσω. Έβλεπα σε σένα κάτι που καμία άλλη δεν το ‘βλεπε, κάτι ανεξήγητο μυστήριο, αλλά και ταυτόχρονα τόσο ωραίο και γλυκό.

Ο ασταθής εγωισμός σου; Δεν είχε όρια. Η μυστικοπάθειά σου; Τις περισσότερες φορές με τρόμαζε. Παράλληλα, όμως, η χροιά της φωνής σου η πιο γοητευτική, το  άγγιγμά σου το πιο μεθυστικό και το φιλί σου το πιο ερωτικό. Πώς να αντισταθείς; Πώς να μπορέσεις να ξεκολλήσεις; Πώς να μη θες κι άλλο; Πώς να μη θες να μην τελειώσει ποτέ αυτό;

Απ’ τη μια μου χάριζες την αδιαφορία σου κι απ’ την άλλη τις ελάχιστες φορές που ανοιγόσουν και μιλούσες για μένα, τρελαινόμουν με την κάθε σου λέξη. Άνθρωποι σαν εσένα δε γεννιούνται κάθε μέρα. Όπως επίσης κι άνθρωποι σαν εμένα που έχουν μάθει ό,τι αισθάνονται να το λένε, να ρισκάρουν, να τα δίνουν όλα για έναν ερωτά, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.

Φτάνει πια. Ως εδώ. Δε θέλω τίποτα μαζί σου να με δένει. Αξίζω κάτι καλύτερο και φυσικά εσύ δεν άξιζες ούτε τα δάκρυά μου, ούτε το ενδιαφέρον μου, ούτε τον έρωτα που μπορούσα να σου προσφέρω. Σε αποχαιρετώ, λοιπόν, με αυτό εδώ το κείμενο. Αποχαιρετώ το παρελθόν μου, μηδενίζω το κοντέρ και ξεκινάω απ’ την αρχή κρατώντας απόσταση από σένα κι από κείνες τις στιγμές που μου χάρισες.

Να θυμάσαι πως κάποια, κάπου, κάποτε σε αγαπούσε αληθινά, περισσότερο από όσο δέχεσαι και ξέρεις.

Γεια σου, λοιπόν…

[Πηγή]