“Boom-shaka-laka”: Το κορυφαίο μπασκετάκι ever που κάθε 35άρης έχει λιώσει στα ουφάδικα


Αφήστε στην άκρη την καθημερινότητά σας, τώρα που έχετε προχωρήσει «βαθιά» στα 30κάτι και φλερτάρετε ξεδιάντροπα με τα πρώτα –άντα. Ξεχάστε το αυριανό μίτινγκ στη εταιρία και πείτε στο αφεντικό σας να πάει να γα…ληνέψει λίγο την ψυχούλα του, μακριά από τους προβληματισμούς της δουλειάς.

Ξεχάστε για λίγο τη γυναίκα σας, το γιο σας και την κόρη σας (προσωρινά εννοούμε, όχι να τους εγκαταλείψετε- αυτό είναι κατακριτέο), τους λογαριασμούς που έχετε να πληρώσετε, το σούπερ μάρκετ που πρέπει να πάτε. Διάολε, αφήστε ακόμα και το υπέροχο NBA 2K18, αυτό το αψεγάδιαστο σύγχρονο ηλεκτρονικό διαμάντι.

Κι ελάτε να γίνουμε και πάλι παιδιά. Να γυρίσουμε πίσω στο πατρικό μας σπίτι, εκεί γύρω στην εποχή του δημοτικού/ γυμνασίου, που τ’ απογεύματα δίναμε ραντεβού με τους φίλους μας χωρίς να μεσολαβήσουν 350 inbox στο Facebook τη διάρκεια της ημέρας («Αύριο την ίδια ώρα εδώ, έτσι;») και όλοι μαζί ξεκινούσαμε την απογευματινή μας βόλτα.


Ας κλείσουμε τα μάτια και ας κάνουμε τη νοητή μετάβαση σε μια εποχή που φωνάζαμε…

Boom-shaka-laka!

Ο Μάκης, που ήταν ο πιο γρήγορος απ’ όλους, έτρεχε σαν βραδυκίνητο φως προς το μέρος του με το που πατούσατε το πόδι σας στο ουφάδικο της γειτονιάς.

Κάποιος φώναζε «Όχι πάλι ρε φίλε!», ο Γιώργος τον παρακαλούσε να πάει να παίξει Shinobi σήμερα και να το αφήσει ελεύθερο, ο Τόλης του έλεγε πως γαμιέται δεν είναι καλό παιδί κι εσύ, κατά την προσφιλή σου τακτική, πήγαινες κι έπαιζες για ξεκάρφωμα  Golden Axe.

Μετά από λίγο, όμως, το απόλυτο παιχνίδι έμενε ελεύθερο, καθώς ο Τόλης έπαιζε ξύλο με τον Μάκη (που άκουσε με χρονοκαθυστέρηση τι του είχε πει ο φίλος του) και ο Γιώργος με τον κάποιον πήγαιναν να τους χωρίσουν.

Έτσι, έφτανες μπροστά του αισθανόμενος το ίδιο ρίγος κάθε φορά. Έγραφε “Insert Coin” στην οθόνη κι εσύ έβαζες ένα πενηνταρικάκι (δραχμές, όχι ευρώ- να παίξεις ήθελες, όχι να το αγοράσεις).

NBA JAM!, σε καλωσόριζε μετά το τάισμα.

Εδώ είμαστε ρε φίλε.

Εδώ.


From down town!

Διάλεγες γι’ αρχή Κεμπ- Σρεμπφ από τους Σιάτλ Σουπερσόνικς. Σου άρεσαν οι alley- oop από τον Γερμανό στον τύπο με το 40 και να σπας τα στεφάνια, με το ταμπλό να δοκιμάζει τις αντοχές του.

Κανόνες δεν υπήρχαν: μπορούσες να ρίξεις ανελέητα όσο ξυλίκι ήθελες (συνήθως έκλεβες την μπάλα), να βγεις εκτός γραμμών και κανείς να μη δώσει σημασία, να κάνεις 2-3-4-5-6- Shaqtin’ A Fool βήματα και να θεωρηθεί νόμιμο, να κοπανήσεις ακόμα και τον ίδιο σου τον συμπαίκτη.

Στον αγώνα έπαιζαν αυστηρά 2 παίκτες εναντίον 2 και τα γραφικά για την εποχή τους (πρώιμα 90s) ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά.

Διαβάστε την συνέχεια στο menshouse.gr