Ο άντρας πρέπει να συμμετέχει στις δουλειές, όχι να βοηθάει. Δεν κάνει χάρη στη γυναίκα του


Η χθεσινή ήταν μία μέρα όπως όλες οι άλλες. Σηκώθηκα, έκανα ένα ντους, ξύπνησα τα παιδιά, τους έφτιαξα το γάλα τους και τα ετοίμασα να τα πάω σχολείο. 

Ο άντρας μου σηκώθηκε και αυτός, έκανε το μπάνιο του, ετοιμάστηκε και πήγε βόλτα το σκύλο. Μπήκαμε όλοι στο αμάξι, αφήσαμε τα παιδιά στο σχολείο και πήγαμε στις δουλειές μας. Όταν σχόλασα, πήγα, τα πήρα, γυρίσαμε σπίτι και ενώ εγώ μαγείρευα, εκείνα έκαναν τα μαθήματά τους. Λίγο μετά ήρθε και ο άντρας μου.

Το σκυλάκι του γείτονα είχε γεννήσει εκείνη την εποχή πέντε πανέμορφα κουταβάκια και μόλις ο άντρας μου γύρισε σπίτι τον περίμενε η κόρη μας στην πόρτα φωνάζοντας «Πάμε να δούμε τα κουταβάκια». Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Της φόρεσε το μπουφανάκι της, έβαλαν και τα παπούτσια τους και πήγαν δίπλα στου γείτονα να δουν τα κουταβάκια. Εγώ – το τονίζω – μόλις γυρνάω σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βγάλω τα παπούτσια μου και να τα αφήσω στην εξώπορτα και να βάλω το μπουφάν μου στον καλόγερο. Έτσι έχουμε μάθει – υποτίθεται – όλοι να κάνουμε. Όσο λείπανε, συμμάζεψα την κουζίνα και με τη μικρή μου κόρη πήγαμε στο καθιστικό να παίξουμε με τα παιχνιδάκια μας.

Τότε έγινε το μπραφ! Ο άντρας μου και η κόρη μου μετά από κανένα μισάωρο γύρισαν πίσω. Ο άντρας μου έβγαλε το μπουφάν του και το πέταξε πάνω στον καναπέ. Έβγαλε και το μπουφάν της κόρης μου και το έβαλε πάνω στην καρέκλα. Έβγαλαν και τα παπούτσια τους και τα άφησαν στο σαλόνι. Στη συνέχεια μου άφησε τη μεγάλη μας κόρη και πήγε στην κουζίνα να φάει ένα κρουασάν (για άλλη μία φορά κοίταξε την πάρτη του και όχι μόνο δεν έφερε ούτε σε εμένα ούτε στα παιδιά, αλλά δεν μας ρώτησε καν). Τότε, κάπου εκεί, του είπα εκνευρισμένη και με γουρλωμένο μάτι: «Μπορείς σε παρακαλώ να με βοηθήσεις και να βάλεις τα μπουφάν και τα παπούτσια στη θέση τους;». Στην ουσία θα έπρεπε να του μιλήσω πιο επιθετικά και όχι με ευγένεια. Κακώς του είπα «παρακαλώ». Κανονικά έπρεπε να του πω «Καλά τί κάνεις; Δεν μπορείς να βοηθήσεις λίγο την κατάσταση; Αφού ξέρεις ότι τα μπουφάν τα βάζουμε στον καλόγερο και τα παπούτσια στην εξώπορτα. Δεν μπορείς απλά να το κάνεις να τελειώνουμε; Εμένα περιμένεις να στο πω;».

Το περιστατικό αυτό με έκανε να φάω μία τρελή φλασιά και να περάσει όλος ο έγγαμος βίος μου μπροστά από τα μάτια μου σε δύο λεπτά.

[singleparent.gr]